Doodsverlangen.

picjumbo.com_HNCK9658

Van 13 tot 20 februari was het de week van euthanasie. 
Het spreken en schrijven over euthanasie/het verlangen naar de dood, roept veel gevoelens op en is hiermee een heftig onderwerp. Toch wil ik dit onderwerp aansnijden omdat dit bij mij veel vragen oproept.

‘Bij euthanasie wordt het leven van een patiënt op een waardige manier beëindigd door het toedienen van medicijnen. Euthanasie is altijd uit vrije wil, een patiënt vraagt en de arts voert de euthanasie uit. Volgens de Nederlandse wet mag dat bij uitzichtloos en ondraaglijk lijden.’ (https://www.nvve.nl/wat-euthanasie/)

Ik denk dat ik 19 was, toen euthanasie een naam kreeg. De naam van de moeder van mijn vriendin.
Haar dochter, (mijn vriendin) was enkele jaren daarvoor aan een bloedprop overleden en zij kon het gemis van haar enige kind niet meer aan.

Iedereen denkt wel eens aan de dood.
Niet perse omdat je een verlangen hebt naar de dood, maar misschien omdat je nadenkt over leven na de dood. Want, bestaat er een hemel? Of kom je terug als de hond van de buurman?

Soms gebeuren er dingen die je dichterbij het onderwerp van de dood brengen. Zoals het verlies van een dierbare, of iemand die aan het vechten is tegen kanker. Maar ook een verbroken relatie kan je het gevoel geven, dat je van binnen doodgaat. Net als wanneer je leven dag in dag uit wordt getiranniseerd door een verslaving of een psychische stoornis.

Toch vraag ik me af: Is het echt de dood wat mensen willen?

Want de dood, wat is dat?

Niemand kan mij vertellen hoe fysiek doodgaan voelt. Treed je uit je lichaam? Zie je engelen, ervaar je rust? Of juist niks van dit alles en val je voor eeuwig in een diepe slaap en droom je? Zo ja, wat dan als die droom een nachtmerrie wordt – hoe is het dan mogelijk om te ontwaken?
Wat ook nog kan, is dat je ‘reist’ naar een nieuwe locatie en aankomt in de hemel – als deze tenminste bestaat. En in dat geval, wat als je wat minder geluk hebt en naar de hel reist?!!

Wie heeft de ‘juiste’ visie op de dood?
En in hoeverre moet je meegaan met iemand die een doodswens heeft?

Heeft het verlangen naar de dood te maken met de toename van draaglast en de afname van draagkracht?
Met de aan- of afwezigheid van een netwerk, zoals bij eenzaamheid?
Met het ontbreken van een copingstijl, over hoe je met je problemen kunt omgaan? Met (tijdelijke) psychische of financiële instabiliteit, of met het verlies van je enige liefde?

In mijn werkveld ervaar ik dat veel mensen door gebrek aan ‘instabiliteit’ naar de dood verlangen. Hierbij valt te denken aan dakloosheid, verslaving, verbroken relaties en psychische stoornissen.
Ik heb vele voorbeelden, waarin het bieden van de juiste ondersteuning en de juiste interventies, de intensiteit van doodsverlangen kan verminderen, of zelfs geheel kan laten verdwijnen.

Vaak is het aangaan van gesprekken over de dood met mensen die een doodsverlangen hebben lastig. Je weet bijvoorbeeld niet wanneer een depressie kan omslaan in een zelfmoordpoging of wanneer iemand hiervoor concrete plannen maakt.

Toch geloof ik, dat als we ons best doen om te blijven communiceren met de mensen om ons heen, we elkaar veel kunnen helpen. Je kan nooit honderd procent zeker weten dat je een zelfmoordpoging voorkomt. Maar iemand hoop en steun geven kan altijd.

Zoals ik al aangaf, staat iedereen in zijn of haar leven een keer dichtbij de fysieke dood. Daarnaast maken we allemaal meerdere keren in ons leven mee, dat we sociaal-emotioneel doodgaan. Bijvoorbeeld door een vechtscheiding of de contactbreuk met je ouders of kinderen.

Ik denk dat in veel gevallen emotionele steun of hulp bij praktische zaken, het verlangen naar de dood sterk kan verminderen.
Is iemand depressief omdat hij of zij eenzaam is na de scheiding? Ga dan eens één ochtend per week met diegene wandelen of een kopje thee drinken. Geen tijd? Help hem of haar, via een organisatie aan een maatje.
Te veel tijd? Meld je aan bij een organisatie en wordt zelf een maatje!

Er zijn zoveel dingen die we voor elkaar kunnen doen, waardoor we de zon weer laten schijnen.
Jij en ik kunnen hierin een groot verschil maken.

En nogmaals: Zelfdoding, is nooit honderd procent te voorkomen.
Maar soms kunnen praktische omstandigheden waardoor het verlangen naar de dood sterker wordt, wél aangepakt worden.

 

 

With Love, Amanda

You may also like

Geef een reactie