Lieve kerkgangers

old-church-and-castle-agains-cloudy-sky-picjumbo-com

Vandaag wil ik graag iets toelichten over de kerk. Ik weet dat de het onderwerp ‘de kerk’ of ‘het geloof’ bij vele mensen een gevoelige snaar raakt maar toch wil ik dit even kwijt.

Aan alle kerkgangers: Voel je tijdens het lezen niet beledigd, maar denk wel even na 😉


Veel mensen zien mij als ‘the good girl’ van de kerk. Vanaf mijn zestiende ging ik elke zondag naar de dienst. Op sommige dagen ging ik zelfs twee keer op een dag naar de kerk en ik voelde mij enorm schuldig als mij dit niet lukte. Het naar de kerk gaan zag ik als een onmisbaar element in het leven van een ‘echte christen’ en ik dacht dat ik zou falen als ik een keer helemaal niet naar de kerk toe kon. De tekst ‘verzuim uw samenkomsten niet’, hielp bovendien niet echt mee bij mijn schuldgevoel en ik kreeg al snel het idee dat als ik niet naar de kerk ging mijn geloof ‘achteruit’ zou gaan en ik God in de steek liet.

Inmiddels ben ik 26 en lach ik om mijn vroegere ‘kerkzorgen’ wanneer ik zondag’s lekker uitslaap. Tijdens mijn gehele adolescentie fase dacht ik dat God mijn leven tot een hel zou maken als ik niet elke zondag naar de kerk ging. Ik ben daarom erg blij om te zeggen dat het tegendeel waar is: Ondanks mijn onregelmatige kerkbezoeken ben ik enorm blessed in mijn leven en ervaar ik elke dag God’s liefde.

Ik kan zelfs zeggen dat ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat God me echt neemt zoals ik ben. Ik hoef mijn liefde niet aan Hem te bewijzen door elke zondag vroom in de kerk te zitten. Ik hoef ook niet meer bang te zijn dat Hij het mij kwalijk neemt als ik simpelweg geen zin heb op zondag ochtend of niet kan omdat ik moet werken. Ik ben nu oud en wijs genoeg om te weten dat Hij dieper kijkt dan mijn kerkbezoeken. Deze gedachte geeft mij rust: Het zit goed tussen mij en God.

Maar hoe mooi deze gedachtegang ook is, ik krijg nog regelmatig bezorgde blikken als ik aan mensen uit de kerk vertel dat ik niet meer regelmatig naar de diensten ga. Sommige mensen willen spontaan voor me bidden omdat ze denken dat ik ineens een ‘heiden’ ben geworden. Anderen willen mij er graag aan herinneren dat dit nu betekent dat mijn geloof zwakker is geworden en dat ik aan het afdwalen ben en – oh! Dan heb je ook nog de mensen die het nodig vinden om mij streng, soms zelfs boos aan te spreken op mijn ‘verantwoordelijkheidsgevoel’.

Lieve kerkgangers, wordt niet boos maar ik heb gemerkt dat het naar de kerk gaan als christen een bepaald ‘imago’ met zich meebrengt. Laat mij het je uitleggen:

Toen ik vroeger elke zondag twee keer op een dag in de kerk zat, twijfelde niemand aan mijn geloofsleven. Niemand vroeg zich af wat nou de echte reden was dat ik naar de kerk ging of hoe ‘goed’ ik God echt kende. Niemand die zich afvroeg hoe ik in mijn privé leven met mijn naasten omging en of ik wel echt een vredelievend mens was. Niemand zou zich bedenken dat het heel goed zou kunnen zijn dat ‘Amanda the good girl’, eigenlijk ook wel een ontzettende bitch kon zijn. Nee: Ik zat immers elke week braaf in de kerk en dus ging men er maar vanuit dat het allemaal wel goed zat.

Inmiddels ga ik uit eigen keuze niet meer regelmatig naar de kerk en binnen mijn omgeving merk ik dat sommige mensen hier een beetje zenuwachtig van worden. Binnen mijn eigen familie merk ik dat de kerk geen issue is. Wel ervaar ik dat mijn kerkbezoek voor sommige diehard kerkgangers steeds weer voor gespreksonderwerp moet dienen, wat inmiddels vreselijk vermoeiend is.

Ik vraag mij af hoe het kan dat mijn fysieke verschijning in een kerkgebouw mensen meer gerust stelt over mijn relatie met God, dan mijn daadwerkelijke gedrag buiten de kermuren? Is het niet kortzichtig dat de gradatie van een ‘echte christen’ wordt gemeten aan de kwantiteit waarin iemand wel of niet naar de kerk gaat?

Ik denk persoonlijk dat het wel of (helemaal) niet bijwonen van een religieuze samenkomst voor geen enkele gelovige wat zou moeten uitmaken. Wat uitmaakt is hoe jij je gedraagtOf je bijvoorbeeld roddelt over je kerkelijke broeders en zusters – want ja, zelfs in de kerk wordt er geroddeld! Het zijn net mensen 😉

Mijn visie is dat de ‘kerk’ begint bij jou als persoon. Iedereen kan elke dag door zijn/haar gedrag God laten zien. Iedereen kan elke dag een keuze maken in hoe jij je vrienden behandelt, hoe je doet tegen die bemoeizuchtige buurvrouw en of je die loslippige collega vergeeft omdat hij weer eens over je geroddeld heeft.

Druk daarom asjeblieft geen stempel op mensen die regelmatig, onregelmatig of nooit naar de kerk gaan. De kerk zegt namelijk HELEMAAL niets over iemands geloofsleven! Wees niet kortzichtig en kijk liever naar het gedrag buiten de kerkmuren…

 “Just because you go to church doesn’t mean you’re a Christian. I can go sit in the garage all day and it doesn’t make me a car” ― Joyce Meyer

With Love, Amanda

You may also like