De hel die boulimia heet.

picjumbo.com_HNCK7976 (1)

Voor AmandaInspiration heb ik Eva mogen interviewen. In ‘Eetstoornis’ deelt zij vandaag met ons haar verhaal. 

Ze was veertien jaar oud toen ze merkte dat de vele spanningen in haar ouderlijk huis haar fysieke klachten begonnen te geven. Een van de klachten was dat zij door de stress maagklachten kreeg, wat haar steeds opnieuw een misselijk gevoel gaf. Als reactie hierop stak zij regelmatig een vinger in haar keel. Eva vertelt hoe het overgeven haar ‘escape’ werd en hierdoor uiteindelijk nieuwe naam kreeg: Boulimia.


 

‘Mijn ouders maakte tot diep in de nacht ruzie’
‘Ik was veertien toen ik merkte dat wanneer mijn ouders ruzie hadden, ik hierdoor fysieke klachten begon te krijgen: Hartkloppingen, maagzuur, misselijk en een constante spanningspijn in mijn nek en schouders.

Nachtenlang huilde ik mezelf in slaap en wenste dat mijn ouders zouden besluiten om uit elkaar te gaan of om anders aan hun huwelijk te werken. Beiden gebeurde nooit.

Op school ging gelukkig alles goed. Ondanks het huiselijk geweld en de vele ruzies thuis, kreeg ik het voor elkaar om goede cijfers te blijven halen. Wel was ik vaak erg vermoeid in de klas. Mijn ouders konden geregeld ruzie maken tot na 02:00. Vaak ging dit de volgende dag weer verder wanneer zij na elkaar opstonden om naar werk te gaan of om Bo onze hond uit te laten.’

‘Spontaan bezoek kreeg ik nooit’
‘Vriendinnen kwamen niet vaak bij mij over de vloer. Spontaan bezoek al helemaal nooit, want de ruzies waren constant aanwezig. Ik schaamde mij. Regelmatig kwam ik bij andere vriendinnen thuis, waarbij ik zag hoe hun ouders met elkaar omgingen. Ik heb me nooit voor kunnen stellen hoe het moet voelen om twee ouders te hebben die van elkaar houden en er alles aan doen om de liefde in hun relatie te behouden. Tot de dag van vandaag heb ik nog steeds geen idee hoe dit zou zijn.

Op een bepaald moment merkte ik dat mijn ouders alleen maar met elkaar bezig waren en niet met mij of mijn oudere broer Alex en mijn zusje Mirjam. Ik vond hen egoïstisch omdat ze zoveel ruzies hadden en hierbij geen rekening hielden met de emotionele beschadiging van mijn broer, zusje en mij. Ik voelde me kapot van binnen. Mijn ouders leken zich niet te bekommeren om de schade die zij bij hun kinderen aanrichtte en mijn hart werd steeds zwaarder van verdriet.

Op een dag – tijdens de zoveelste ruzie van mijn ouders – voelde ik mijn maag zich weer omdraaien. Ik voelde me ineens heel ziek worden en de misselijkheid ging maar niet weg – toen is het allemaal begonnen..

Ik herinner mij nog de eerste keer dat ik een vinger in mijn keel stak: Het voelde ongemakkelijk en vies, maar nadat ik eenmaal had overgegeven voelde ik mij opgelucht: Eindelijk was mijn misselijkheid weg. Maar helaas werd het overgeven een gewoonte.’

 ‘Overgeven werd mijn therapie’
‘Mijn lichaam reageerde elke keer met misselijkheid op de stress en ik stak steeds vaker een vinger in mijn keel. Op een bepaald moment werd het overgeven mijn ‘therapie’.
Elke keer als ik me rot voelde en ik hierna overgaf, voelde het alsof ik al mijn problemen had uitgespuugd en deze kon doorspoelen.Alle problemen thuis hadden mij heel onzeker gemaakt en het overgeven werd een obsessie. Niet alleen voelde ik mij beter na het overgeven, ik viel er ook vanaf. Vanaf het moment dat ik mijn gewicht langzaam zag dalen kreeg mijn ‘therapie’ een nieuwe naam: Boulimia.’

‘Ik stelde een streefgewicht’
‘Ik zag mijn lichaam veranderen en ik voelde mij hierdoor een stuk prettiger. Op school voelde ik mij altijd al de dikkerd van de klas. Bijna elk meisje uit onze klas deed iets aan sport zoals hockey of zaalvoetbal en ik deed behalve de gymles niks. Achteraf gezien denk ik niet dat ik echt dik was. Misschien een beetje mollig, maar destijds zag ik dit natuurlijk anders. Ik stelde daarom voor mijzelf een streefgewicht.

 Ineens deed ik dagelijks buikspieroefeningen en ging hardlopen. Ook nam ik steeds vaker nam het initiatief om Bo uit te laten. Ik telde mijn calorieën en gooide vaak op school mijn brood weg. Als ik thuis mee at tijdens het avondeten, gaf ik erna over in de badkamer. Tijdens het overgeven deed ik altijd de douche aan en mijn muziek op zodat niemand mij zou horen.

Mijn gewicht was het enige in mijn leven waar ik controle over had. Het was het enige waarvan ik wist dat ik mijzelf er beter door kon laten voelen. Meer dan dit had ik niet. Natuurlijk ging het overgeven met steeds meer moeite en ik was erg vaak moe. Vitamines kreeg ik natuurlijk nauwelijks binnen en koolhydraten waren mijn vijanden.’

Ik spuugde alleen nog maar bloed’
‘Ik was in mijn examenjaar van de HAVO toen mijn maag steeds vaker aangaf mijn levensstijl niet meer vol te houden. Mijn maag was op dit moment zo erg beschadigd van het overgeven dat ik alleen nog maar bloed overgaf. Daarbij denk ik dat mijn maagsluitspier destijds ook behoorlijk ontstoken moet zijn geweest, want het deed ontzettend veel pijn.

Met het bloed spugen en de verergerende pijnen in mijn maag kwam het besef dat ik destructief bezig was. Ik schaamde mij omdat niemand van mijn eetstoornis afwist en ik wilde dit ook uitsluiten door mogelijke doktersbezoeken te voorkomen.

Vanaf het moment dat ik het licht had gezien, heeft het mij zeker drie jaar geduurd om zelfstandig, zonder hulp te ontsnappen uit de hel die boulimia heet. Het viel niet mee om zonder hulp te stoppen met overgeven. Vooral niet omdat ik mij nog heel vaak rot voelde, maar ik ben trots dat ik het gedaan heb. Heel vaak heb ik in de badkamer alleen maar gehuild van verdriet. Het was zo moeilijk. In mijn hart smeekte ik om hulp, ik hoopte dat als er een God was, Hij mij zou horen.’

‘Ze waren verbaasd hoeveel ik gelogen heb’
‘Overgeven heb ik sinds mijn zeventiende niet meer gedaan. Achteraf heb ik het verhaal aan mijn ouders, broer en zusje verteld. Ze hebben altijd al geweten dat er iets met mij aan de hand was, maar ze waren verbaasd, hoeveel ik hierover tegen iedereen gelogen heb.

Inmiddels ben ik een gezonde jonge vrouw en heb ik nergens meer last van. Ik heb sinds 9 maanden een hele lieve vriend in mijn leven die mij laat stralen. Ik voel me mooi en ik ben gezond. Nooit meer wil ik met mijn problemen omgaan door mezelf kapot te maken: Het is het niet waard.’

‘Ik heb nu vrede met mijzelf’
‘Ik hoop dat ik met mijn verhaal iemand kan helpen. Mijn boodschap is dat er hoop is om na een eetstoornis weer gelukkig te worden en om vrede te sluiten met jezelf – precies zoals je bent.’

With Love, Amanda

You may also like

1 comment

Geef een reactie