De ‘Hoe bevalt het’ – vraag.

Alan-Amanda-Web-101

In maart ben ik zes maanden getrouwd.
De afgelopen maanden heb ik hierdoor de vraag ‘Hoe bevalt het getrouwde leven?’ wel duizend keer beantwoord. Naar aanleiding van deze vraag wil ik graag even iets kwijt …

Het huwelijksleven bevalt me namelijk wel.
Ik vind het heerlijk dat ik mijn man niet meer op afspraak zie, dat ik met mijn beste vriend getrouwd ben, dat hij nóg harder onder de douche zingt als ik en dat ik hem alle liefde van de wereld kan geven.
Sterker nog, sinds ik getrouwd ben hoef ik niet meer tegen mijzelf te praten –  waardoor ik niet meer lijk op een psycho met medicatietekort.
Vanaf ons jawoord is  mijn man namelijk de lul. Ik praat thuis de oren van zijn kop en ik heb nu iemand die (doet alsof hij) luistert. Geweldig!

Voor mij is getrouwd zijn perfect, heerlijk en fantastisch. There is no way, dat ik mezelf ooit nog zonder mijn man zie. We zijn niet lang getrouwd, maar wel lang genoeg om te zeggen dat er al sprake is van gewenning.  Het gevolg is, dat ik inmiddels de goedbedoelde vraag  ‘Hoe bevalt het getrouwde leven?’ niet anders weet te beantwoorden dan  ‘is normaal toch?’

Want even serieus, zodra je samenwoont merk je dat de wittebroodsweken al snel veranderen in die van de realiteit.
Bij ons was binnen no time al duidelijk hoe de rollen in het huishouden zijn verdeeld.
Net zo duidelijk als wie er beter is in koken, wie de witte was verpest, wie er de grooste hekel heeft aan de afwas en wie er het meest van uitslapen houdt…

Het getrouwde leven went snel.
Hierover kan ik romantische illusies schrijven – maar ik zeg het liever zoals het echt is:
Je liefdesbril met de rode, glimmende hartjes blijft niet eeuwig roze – en met verloop van tijd – zal ook je roze wolk wat lager gaan hangen.

Het enige wat over blijft, is het ‘thuis gevoel’ zodra je bij je partner bent.
Een gevoel van voldoening, liefde en rust.

Persoonlijk kan ik niet ontkennen dat met de gewenning van het samenwonen, mijn wolk en bril ook iets lichter roze zijn geworden.

En die rode, glimmende harten van liefde?
Ik ben er achter gekomen dat die met de tijd groeien…

With Love, Amanda

You may also like

Geef een reactie